Οι σκέψεις μου και το μονοπάτι της ευτυχίας

ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΡΑ-ΓΥΝΑΙΚΑΣ

To πόσο θα κρατήσει μια σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας σχετίζεται με την έλλειψη εγωισμού, με τη βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία και την πραγματική αγάπη. Αυτά είναι η καλύτερη εγγύηση στο να κρατήσει μια σχέση. Αν δύο υπάρξεις εξελίσσονται ταυτόχρονα, μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι την αλληλεξάρτηση, αναλαμβάνοντας την προσωπική ευθύνη για τον εαυτό τους και τη ζωή τους, αν θέλουν να βιώνουν αμοιβαίο σεβασμό στα θέλω και τις ανάγκες του άλλου, αν εκτιμούν τον άλλον για αυτό που είναι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κρατήσει σε διάρκεια μια σχέση, Καθώς τότε, η σχέση γίνεται ένωση, μοίρασμα δύο ελεύθερων και ολόκληρων ανθρώπων και όχι κοινωνικό συμβόλαιο. Και ας μην ξεχνάμε πως δεν μπορεί να δημιουργηθεί μια ολόκληρη και αρμονική σχέση με τον άλλον αν εμείς δεν καλλιεργούμε μια υπέροχη σχέση με τον εαυτό μας, μέσα από τη γνώση και την αγάπη του εαυτού. Καθώς ό,τι μέσα μας έτσι και έξω μας.....( Καθρέφτισμα και φυσικός νόμος της έλξης στο σύμπαν.)

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΑΝΘΙΖΕΙ......

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι άνθρωποι που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους...Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι αληθινοί. Θέλει θάρρος στη ζωή να είσαι αληθινός όχι με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Να μπορείς να εκφράσεις τα πιστεύω σου, τις ανάγκες σου, τα θέλω σου, να μπορείς να δεχτείς τις αδυναμίες και τις ατέλειές σου, με όποια συνέπεια και να είναι αυτή. Αυτό σημαίνει να έχεις προσωπικότητα.
Αλλά αυτή η αλήθεια δημιουργεί δυσαρέσκεια σε ορισμένους ανθρώπους που βλέπουν στη δική σου συμπεριφορά τη δική τους αδυναμία να στηρίξουν τον εαυτό τους,τη δική τους εξάρτηση από ανθρώπους και καταστάσεις, την ανάγκη της αποδοχής τους από τους άλλους.
Και αυτό δεν το συγχωρούν. Η εσωτερική τους ανασφάλεια δεν τους επιτρέπει να είναι ο εαυτός τους..Η αδυναμία τους, τους εγκλωβίζει και ο εγκλωβισμός που νιώθουν τους δημιουργεί θυμό προς τους άλλους. Όμως είναι ο θυμός προς τον ίδιο τους τον εαυτό που αρνούνται να δουν, να κατανοήσουν, να επεξεργαστούν.

Στη πορεία της ζωής μου όμως άλλαξα...Ο νους μου και η καρδιά μου άνοιγαν..... Κατανόησα τον εαυτό μου και κατ' επέκταση και τους άλλους. Η αυστηρότητα προς εμένα αντικαταστάθηκε από την ευελιξία και την αποδοχή των αδυναμιών και των ατελειών μου. Η κατανόηση του εαυτού μου με μαλάκωσε, με γλύκανε, με έκανε πιο ευέλικτη, επέτρεψε μέσα μου να δω την αυστηρότητα και την τελειομανία πού είχα προς εμένα την ίδια αλλά και προς τους άλλους....
Ήθελα να είμαι τέλεια αλάνθαστη γιατί έτσι πίστευα ότι θα με αγαπούσαν... Τουλάχιστον ας το παρατηρούμε όσο μπορούμε να το κάνουμε και ας αποδεχόμαστε όλες μας τις πλευρές τις δικές μας και των άλλων. .Ακόμα και πίσω από αυτούς τους ανθρώπους, τους μη "αληθινούς", υπάρχει μια ψυχή που έχει ανάγκη να αγαπηθεί. Είμαστε όλοι ψυχές σε εξέλιξη, έχουμε δυνατές και αδύνατες πλευρές, έχουμε δικαίωμα να έχουμε ατέλειες και να κάνουμε και λάθη. Έτσι προχωράμε. Μέσα από την αγάπη, γιατί μόνο η Αγάπη είναι η Αλήθεια. ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ,ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ.

ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ

Είναι ευλογία να ζεις τη ζωή σου ως ενήλικο άτομο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη σου για όσα συμβαίνουν στη ζωή σου, αυτά που σου αρέσουν και αυτά που δεν σου αρέσουν, αναγνωρίζοντας σε αυτά, τι έχεις να μάθεις για την εξέλιξή σου. Είναι ευλογία να παραμένεις στο κέντρο σου, να στηρίζεις τα πιστεύω σου, τα θέλω σου, κατανοώντας συγχρόνως πως αυτά μπορεί να μην είναι τα πιστεύω η τα θέλω άλλων ανθρώπων. Είναι ευλογία να μπορείς να διακρίνεις στην απόλυτη συμπεριφορά των άλλων, στη στενότητα της σκέψης τους, το συναίσθημα της ανασφάλειας που νιώθουν μπροστά σε κάτι μη οικείο. Και να τους συμπονάς για αυτό. Είναι ευλογία όμως και να μπορείς εσύ να παρατηρείς από απόσταση το δικό σου απόλυτο συναίσθημα για μια κατάσταση, βλέποντας πως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά από ότι νόμιζες. Είναι ευλογία να μπορείς να αποδέχεσαι τις δικές σου αδυναμίες και αυτές των άλλων. Είναι ευλογία να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή και τους ανθρώπους με μεγαλύτερη ευελιξία.

Προσωπικά νιώθω ευλογημένη μετά από την μακρόχρονη δουλειά με τον εαυτό μου, να έχω φτάσει σε ένα σημείο που να νιώθω ΟΛΟΚΛΗΡΗ .Να γνωρίζω και να αποδέχομαι όλες τις πλευρές μου με κέντρο μου την ΑΓΑΠΗ. Αυτή που ενώνει τα "διαφορετικά" τα "ενάντια" και τα "αντίθετα", τόσο τα δικά μου όσο και των άλλων.

Παρατηρώντας και κατανοώντας τη λειτουργία του ίδιου μου του σώματος έχω τις απαντήσεις που χρειάζομαι. Η ύπαρξη των ενεργειακών κέντρων του σώματός μας, υποδηλώνει την ολότητα, τη σημασία και την ενότητα όλων των πλευρών μας, των κατώτερων γήινων αναγκών, (της ασφάλειας, της απόλαυσης και της δημιουργίας, της δύναμης), και των ανώτερων κέντρων μας, του κέντρου της αγάπης και των πνευματικών μας πλευρών, (της έκφρασης, της διαίσθησης και της ενότητάς μας με το Όλον).

Πώς μπορώ να απορρίψω κομμάτια του ίδιου μου του εαυτού ? Είναι σαν να μην αναγνωρίζω το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι σαν να απορρίπτω τον ολόκληρο εαυτό μου.

Την επί ετών πνευματική μου αναζήτηση και προσέγγιση δεν μπορώ να την αποδείξω εν τη γενέσει της μέσα σε ένα εργαστήριο θετικής επιστήμης, φυσικής ή μαθηματικών. Μπορώ όμως να την στηρίξω εκ του αποτελέσματος. Δηλαδή μέσα από την κατανόηση που μου έχει αποφέρει στην ίδια μου τη ζωή, μπορώντας να ερμηνεύσω το ποια είμαι και γιατί, μπορώντας να ερμηνεύσω τις καταστάσεις και τα γεγονότα της ζωής μου. Και αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή μου.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΠΟΣΑ ΝΑ ΠΩ....ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ....ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ...

Επτά και τέταρτο το πρωί...

Το ξυπνητήρι σε ένα δωμάτιο ακόμα σκοτεινό γινόταν ο αγγελιοφόρος μιας νέας ημέρας που χάραζε, προαναγγέλλοντας νέες εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, σκέψεις, μηνύματα, μοίρασμα, παιχνίδι, γέλιο, χαρά, ομορφιά...

«Μαργαρίτα ξύπνα.....» τα πρώτα μου λόγια απλώνονταν σε ένα δωμάτιο που και αυτό μαζί με εμάς (τη Μαργαρίτα και εμένα), ανυπομονούσε να δει από το παράθυρο τις χιονισμένες κορυφές της Κόνιτσας, να ξυπνήσει από την παγωμένη ανάσα της Αστράκας, να αντικρύσει τη λαμπερή, κρυστάλλινη ημέρα που ξεκινούσε...

Σήμερα το πρωί, το ξυπνητήρι την ίδια ώρα «παίζει» κρυφτό ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Προς στιγμή δεν ξέρω τι να επιλέξω. Πού να φωλιάσω; Στο όνειρο ή στην πραγματικότητα;

Πώς να παίξω; Πού είναι οι συν-Tαξιδευτές μου;

Ένα γλυκό παράπονο προσωρινά ακουμπά στην καρδιά μου.

«Τι σας αφήνει μια μέρα στο βουνό;» Τα λόγια της αγαπημένης μας Δροσούλας με ξυπνούν, μου δίνουν την κατεύθυνση...

«Βρήκα τι θα παίξω σήμερα» ξεφωνίζει όλο χαρά, χοροπηδώντας, το παιδάκι μέσα μου... Θα δημιουργήσω το δικό μου παιχνίδι, ενώνοντας το όνειρο με την πραγματικότητα, ξαναζώντας με όλες μου τις αισθήσεις αυτές τις υπέροχες Χριστουγεννιάτικες ημέρες. Γιούπιιιιιιιιιι!!!!!!!!!

Και το παιχνίδι ξεκινάει... Μια μια οι εικόνες παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μου...Κάποιες τρυπώνουν στην καρδιά μου, άλλες στη σκέψη μου, κάποιες εκδηλώνονται στη γεύση μου, άλλες ευωδιάζουν την όσφρησή μου με αρώματα πολύτιμα και μοναδικά..., Αλλά, όλες είναι μέσα μου, κάνοντας τόσο αισθητή την παρουσία τους, που με μεταφέρουν πέρα από το χρόνο και το χώρο, ενώνοντας το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Όλα μου μιλούν, όλα γίνονται οι συν-ταξιδευτές μου, όλα γίνονται τα πάντα....τόσα πολλά...

Αναλογιζόταν...

«Ο ήλιος τής χάρισε τη ζεστασιά του, ντύνοντάς την με ένα αιθέριο φόρεμα, που ο ίδιος ύφανε στον αργαλειό του σπιτιού του, με τις πιο λαμπερές του ακτίνες. Ο ουρανός, ως πολίτης όλου του κόσμου, φύτεψε, μέσα στο μυαλό και στην καρδιά της, το άνοιγμα της απεραντοσύνης του και την ευρύτητα της παγκόσμιας παρουσίας του. Ο άνεμος φύσηξε μέσα της την αίσθηση της ελευθερίας που θα χαρακτήριζε κάθε της έκφραση, σε όλη της τη ζωή. Η νύχτα τής χάρισε τα αστέρια και το φεγγάρι της, για να τη γαληνεύουν και να την ηρεμούν σε στιγμές εύκολες και δύσκολες. Τα δέντρα τής έδωσαν τις δυνατές τους ρίζες, για να πατάει γερά στη γη και να αντέχει στις όποιες καταιγίδες θα συναντούσε αργότερα στη ζωή της. Τα λουλούδια έσταξαν το άρωμά τους σε όλη της την ύπαρξη, για να παραμένει αλησμόνητη σε όποιον τη γνωρίζει. Τα νερά των ποταμών και των θαλασσών τής δώρισαν την ευελιξία τους, για να μπορεί να κυλάει ανάμεσα από τα εμπόδια της ζωής της και να τα ξεπερνάει.» (Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» www.kosmos-books.gr).

Μια ημέρα στο βουνό όμως ήταν και είναι άλλα τόσα.....
Και αυτά είστε όλοι εσείς που μοιράστηκα μαζί σας αυτά τα πρώτα ωραιότερα Χριστούγεννα της ζωής μου....αλλά και εσείς που λείπατε, (η Ράνια και ο Ηλίας, η Ιουλία, η Έλενα, ο Θάνος) καθώς και όλα τα άτομα των Ταξιδευτών με τους οποίους μοιράζομαι αυτό που αποτελεί για μένα την υπέρτατη ευτυχία: τη ζωή μέσα στη φύση, την Αγάπη και την Επίγνωση.

Ευχαριστώ τη συγκάτοικό μου τη Μαργαρίτα, υπήρξες για εμένα μια αποκάλυψη..., την τρελλοπαρέα μου στη γαλαρία, τους νέο-έφηβους, τη Μαρία (νονά της Μαριλένας) τη Βαρβάρα και τον Παναγιώτη, δεν έχω λόγια να περιγράψω τα γέλια μας!!!!!! Συνετά παιδιά .... Συνετά για να μας αφήσει η Δροσούλα να μπούμε όλοι στο μπαρ......

Ευχαριστώ όλους εσάς γνωστούς και άγνωστους, που μέσα από τον πλούτο της ψυχής σας, μέσα από μια συζήτηση, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα αστείο, ένα «καλημέρα», ένα «καληνύχτα», ένα «πως σε λένε», ένα «καλή χρονιά», μια ευχή, ένα παιχνίδι, ένα χορό, ακόμα και ένα προβληματισμό, γίνεστε μια αντανάκλαση του ολόκληρου εαυτού μου, μια ένωση όλων των πλευρών μου, βοηθώντας έτσι την εξέλιξή μου.

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά εσένα Μαριλένα, που μέσα από την αγάπη σου για αυτό που κάνεις, εμπνέεσαι, συνθέτεις και πρωτοστατείς σε αυτή την υπέροχη ορχήστρα ψυχών...., Ευχαριστώ εσένα Κώστα ως φύλακα-οδηγό μας. Η εμπειρία σου και η ψυχραιμία σου ενέπνευσε το Σέργιο να πει πως στο εξής αντί να λέμε «άγιο είχαμε» θα λέμε «Κώστα είχαμε!!!!»...Καταλαβαίνουμε όλοι μας το γιατί...Beutifuuuuuul!!!

Ευχαριστώ και όλους εσάς, Κωστή, Δροσούλα, Στέλλα, Μίμη, Μανώλη, που παίζοντας το ρόλο του αρχηγού και της «σκούπας», μας μαθαίνετε, μας φροντίζετε, μας βοηθάτε, μας οδηγείτε, βήμα το βήμα, ανάσα την ανάσα, να διασχίζουμε, φαράγγια και ποτάμια, να ανεβαίνουμε βουνοπλαγιές, να ξαποσταίνουμε σε λιβάδια, να φτάνουμε στις κορυφές....μπορώντας από εκεί να αγναντέψουμε την ουσία, το νόημα και την ομορφιά της ζωής.

Και last but not least, ευχαριστώ εσένα Αλέξανδρε, καθώς είσαι ένα κεφάλαιο ολόκληρο από μόνος σου, μια Ιστορία, μια αφήγηση, μια περιήγηση, μια πηγή χαράς!!!

Και για να μην ξεχνιόμαστε και να παραμένουμε στο πνεύμα των Ταξιδευτών, όποιος ανακαλύψει αυτό που από κατ, καπ, καπ, καν, γκαπ, γκαπ ας μας το πει και εμάς!!! Προς το παρόν ξεκαρδίζομαι στα γέλια!!!!!!

Σας αγαπώ
Μελίνα

ANAΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΜΟΥ

Aναλαμβάνοντας την ευθύνη μου, αυτήν της πραγματικότητάς μου, του εαυτού και της ζωής μου, της ευθύνης για ό,τι κάνω, για ό,τι νιώθω, για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου, γίνομαι ΕΝΗΛΙΚΟ ΑΤΟΜΟ. Ως ενήλικη ύπαρξη δεν επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους αλλά ούτε και στον εαυτό μου για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου. Κανείς δεν φταίει. Άλλο αναλαμβάνω την ευθύνη και άλλο αποδίδω ευθύνη. Μέσα από τη συνειδητότητα της ανάληψης της ευθύνης μου, αναγνωρίζω τα πάντα ως δώρα για την εξελικτική μου πορεία. Όλα είναι όπως πρέπει για το σχέδιο της ψυχής μου, καθένας στο ρόλο του ως ηθοποιός στην σκηνή της ζωής για να πάρω και να δώσω τα μαθήματα που μου αναλογούν και χρειάζομαι για την εξέλιξή μου.
Η ανάληψη της ευθύνης είναι ίδιο του συναισθηματικά ώριμου ανθρώπου, καθώς μόνο ένα παιδί κλαίει και οδύρεται πως φταίνε οι άλλοι για αυτό που του συμβαίνει.
Ζώντας ως ενήλικας, βιώνω την απελευθέρωσή μου από αρνητικά συναισθήματα, καθώς καμιά ανάγκη μου δεν κινδυνεύει. (Ανάγκη αξίας, δύναμης, ασφάλειας, ελευθερίας, αγάπης, και χαράς).
Ζω ως ενήλικας σημαίνει πως παίρνω πίσω σε εμένα, από καταστάσεις και ανθρώπους, τη δύναμη μου να κατανοώ αυτά που συμβαίνουν και αυτά που νιώθω (οι άλλοι απλά μου καθρεφτίζουν δικά μου κομμάτια), τη δύναμη να με στηρίζω σε όλα τα επίπεδα, τη δύναμη να ορίζω την ζωή μου, τη δύναμη να αλλάζω τη ζωή μου, τη δύναμη να δημιουργώ αυτά που θέλω. Είναι ο τρόπος να αναγνωρίζω στα πάντα, τα δώρα, τα μαθήματα που με βοηθούν στην πορεία μου. Αυτό σημαίνει εξέλιξη.
Βιώνοντας τον ενήλικο εαυτό μου, γίνομαι ο κυρίαρχος της πραγματικότητάς μου και ο καλλιτέχνης της ζωής μου. Είναι δική μου ευθύνη με ποια χρώματα θα ζωγραφίσω τον καμβά της ζωής μου. Θα δημιουργήσω ένα φωτεινό ή ένα σκούρο περιβάλλον, τη χαρά ή τη μιζέρια στη ζωή μου;
Όποιος επιθυμεί να γνωρίσει και να κατανοήσει αυτά τα μαθήματα, ας ανατρέξει στο βιβλίο μου «Ομορφιά» στα κεφάλαιο : τα μαθήματα της ψυχής μας, και στο τέλος του βιβλίου στον πίνακα συνειδητότητας. (Πληροφορίες στην ιστοσελίδα μου www.Kosmos-books.gr
To μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας και στους άλλους, είναι η εξέλιξή μας, το άνοιγμα της συνειδητότητάς μας, η ενηλικίωσή μας και η ευτυχία μας.
Αν ο καθένας το έκανε αυτό θα δημιουργούσαμε έναν άλλο kosmo.