Οι σκέψεις μου και το μονοπάτι της ευτυχίας

Βελούδινη γη

Απαλότητα και τρυφερότητα, είναι τα μηνύματα που μας περνά η σημερινή μας ορειβασία στο Μαίναλο. Η γη μέσα από την ηρεμία και τη γλυκύτητά της, εξυμνεί τη θηλυκή της πλευρά, το μητρικό της πρόσωπο, τη φύση-τροφό. Αυτή που τρέφει το φυσικό, το συναισθηματικό και το νοητικό μας σώμα. Αυτή που είναι εκεί, μέσα από την αφθονία τής ύπαρξής της, για να μας θεραπεύσει, να μας μιλήσει, να μας ηρεμήσει με την πιο ζεστή της αγκαλιά, λέγοντας «είμαι εδώ για εσάς».

Σήμερα με το χαμόγελό της, ντυμένη με το σμαραγδένιο βελούδινο φόρεμά της, η φύση, μας αποκαλύπτει τη δόνηση της καρδιάς της, αυτήν της Αγάπης χωρίς όρους και χωρίς προσδοκίες.

Σήμερα, μπαίνοντας στο ναό της, ερχόμαστε για να τραφούμε με την Αγάπη της αλλά και για να της εκφράσουμε κατανυκτικά, μυστικιστικά, με τη σιωπηλή μας παρουσία, όλο μας το σεβασμό.

Για άλλη μια φορά, με ευγνωμοσύνη, υποκλίνομαι μπροστά στο μεγαλείο της.

ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η απόκρυφη ηρεμία του χιονιού, μας καλοδέχεται στη σημερινή πορεία μας στα μονοπάτια της σιωπής. Μπαίνουμε στο δάσος αμίλητοι, ο ένας πίσω από τον άλλο, ενωμένοι σε μια πολύχρωμή αλυσίδα, που κινείται κατά μήκος της πλαγιάς.
Η αυλαία της ομίχλης που κρύβει τον υπέροχο κόσμο του βουνού, σηκώνεται αργά και νωχελικά, για να μας αποκαλύψει έναν κόσμο μακριά από τα λόγια και τη φλυαρία του νου. Όλα μοιάζουν διαφορετικά, πιο διάφανα, αέρινα, αιθέρια...Και όμως εμείς είμαστε εκεί με ευγνωμοσύνη για αυτή την τόσο διαφορετική εμπειρία στο βουνό.
Μακριά από τον πολύβουο κόσμο μας, όλα έχουν γίνει «ένα». Εμείς έχουμε γίνει «ένα». Ένα με τον εαυτό μας, ένα με τους άλλους, ένα με το βουνό.
Οι αισθήσεις μας οξύνονται, αφουγκραζόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τα πάντα με ένα τρόπο πρωτόγνωρο. Δεν χρειάζεται να μιλάμε. Μια κίνηση, ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα άγγιγμα, ένα χάδι, γίνονται νέοι τρόποι επικοινωνίας, ανάμεσα στους κρίκους αυτής της ανθρώπινης αλυσίδας.
Το πνεύμα της ενότητας, του συντονισμού και του ρυθμικού βηματισμού στα πατήματα του μπροστινού μας, είναι τα μόνα που μαρτυρούν την ύπαρξή μας στο βουνό.
Νιφάδες χιονιού, προσφορά του ουρανού, μας συνοδεύουν απαλά σε όλη την διαδρομή, για να μας δείξουν πως δεν είμαστε μόνοι. Κανείς δεν είναι μόνος, από τη στιγμή που μπορεί και ακούει τους ήχους της καρδιάς του, της ψυχής του, του Παντοδύναμου Εαυτού του. Πόσες ψευδαισθήσεις, πόσες πλάνες, υποχωρούν, λιώνουν και αυτές σαν το χιόνι κάτω από τα βήματά μας.
Ποια είναι η Αλήθεια μου; Ποιος είμαι; Τι θέλω;
Ο νους αλλάζει συμπεριφορά... Δεν είναι εκεί για να εντυπωσιάσει, για να εξουσιάσει, για να ανταγωνιστεί, για να συγκριθεί ... αλλά για να αποστασιοποιηθεί και να παρατηρήσει. Για να ακούσει τη γλώσσα της ψυχής, του Αληθινού Εαυτού. Του Εαυτού που απλώνει το χέρι για να βοηθήσει το συνάνθρωπό του, σε απόλυτη ενότητα και ισότητα πέρα από ιεραρχίες ανώτερου και κατώτερου. Εδώ το περίβλημα της ξεχωριστότητας και της διαφορετικότητας, καθαρίζεται, εξαγνίζεται, για να μετουσιωθεί σε Αγάπη.
Εκεί κοντά στο Φως των χιονισμένων βουνοπλαγιών κοντά στην μητέρα Γη, ντυμένοι με τη Σιωπή, αντιλαμβανόμαστε την πεμπτουσία της ύπαρξής μας, την έννοια της πραγματικής Ομορφιάς, το ΚΑΛΛΟΣ. Την Καθαρότητα, την Αγνότητα, τη Λαμπρότητα, τη Λιτότητα, την Ουσία, τη Συνειδητότητα.
Είμαστε ευλογημένοι που μπορούμε να ζούμε αυτές τις σιτγμές.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

Στα μαθηματικά δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα με αμετάβλητες παραμέτρους. Κατά αναλογία δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε ένα καλύτερο κόσμο χωρίς να αλλάξουμε τα δεδομένα που τον αποτελούν.
Και αυτά τα δεδομένα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Όλοι οι άνθρωποι πέρα από σύνορα, γλώσσα, φύλο, θρησκεία, εθνικότητα.
Εμείς είμαστε η δυναμική του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζούμε. Η ευθύνη είναι δική μας. Το να μετατοπίζουμε τις ευθύνες σε άλλους είναι ένδειξη αδράνειας. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο....
Η ελεύθερη βούληση και η ανάληψη ευθύνης του καθενός είναι τα δεδομένα που κατά τη γνώμη μου μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα Γη. Μια Γη με νέες αξίες και ιδανικά, όπου ο «Νέος 'Ανθρωπος» κυριαρχεί.
Ο «Νέος 'Ανθρωπος», ελεύθερος στο νου και στην καρδιά. Ελεύθερος από ψευδαισθήσεις και εξαρτήσεις, ελεύθερος να αγαπά χωρίς όρους, ως εξελιγμένη πνευματική οντότητα που κατοικεί στον πανέμορφο γαλαζοπράσινο πλανήτη μας και που δημιουργεί για το Ανώτατο Καλό του και το Καλό του συνόλου.
Έχουμε όλοι τεράστια αξία και ρόλο να παίξουμε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ας βάλει ο καθένας το δικό του λιθαράκι για να χτίσουμε ένα νέο κόσμο, αυτόν που αναλογεί σε αυτόν τον «'Ανθρωπο», φορέα του Θεού στο επίπεδο της ύλης.

ΤΟ «ΕΓΩ» ΚΑΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ…

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις χθεσινές μου σκέψεις πιστεύοντας ότι θα βοηθήσουν να ξεκαθαρίσουν πολλά πράγματα στο μυαλό του καθενός.
Για όποιον γνωρίζει την αριθμολογία του Πυθαγόρα θα ξέρει πως στο πρώτο τετράγωνο ως μάθημα προς εξέλιξη βρίσκεται το «Εγώ». Σκεπτόμουν τι είναι αυτό που μπερδεύει τον κόσμο, όσο αναφορά τη λειτουργία και έκφραση αυτής της έννοιας και γιατί ο Πυθαγόρας το αναφέρει ως το πρώτο στοιχείο για την εξέλιξή μας. Και συγχρόνως ως το πρώτο από τα εννέα μαθήματα που παίρνει η ψυχή μας στην εξελικτική της πορεία.
Τι υποδηλώνει το «Εγώ»;
Η σκέψη μου και το βίωμά μου στα χρόνια της δουλειάς με τον εαυτό μου, είναι πως το «Εγώ» ορίζει τις έννοιες του «ΕΙΜΑΙ» και του «ΕΧΩ». Νιώθω πως μέσα από αυτές τις δύο έννοιες αποκτώ τη συνειδητότητα της ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Η συνειδητότητα αυτή γεννάει την έννοια της ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Δηλαδή μέσα από το «Εγώ» και την στήριξη του εαυτού μου, αναπτύσσω την αγάπη του εαυτού μου και όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου τόσο περισσότερο τον στηρίζω. Η διαδικασία δεν σταματάει ποτέ, αυτό άλλωστε είναι και μέρος της μαγείας της.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το χτίσιμο ενός υγιούς και δυνατού «Εγώ», δηλαδή μιας δυνατής ύπαρξης.
Δυνατό «Εγώ» σημαίνει ότι είμαι ΑΥΤΟΦΩΤΟΣ, ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ, ΕΝΩΜΕΝΟΣ, ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, ΑΥΤΑΡΚΗΣ εαυτός. Μέσα από την εσωτερική δουλειά στην αυτογνωσία όλες αυτές οι έννοιες στην πορεία, εκδηλώνονται τόσο αυθεντικά και απλά, όπως σε ένα παιδάκι που μπουσουλάει και ξαφνικά σηκώνεται και στηρίζεται στα πόδια του. Η χαρά είναι απερίγραπτη....
Και όταν το «ΕΙΜΑΙ» ανθίζει τότε το «ΕΧΩ» ακολουθεί. Καθώς για να «έχω» πρέπει πρώτα να «είμαι». Δεν μπορώ να έχω καρπούς αν δεν είμαι γερό δέντρο (Προτείνω να διαβάσετε στο πρώτο μου βιβλίο «Η Ιστορία μιας Σταγόνας» το κεφάλαιο «Το δέντρο της ευτυχίας»).
Συνεπώς δυνατό εγώ δεν σημαίνει ούτε εγωισμός ούτε εγωκεντρισμός. Αυτές είναι οι χαμηλές δονήσεις του εγώ, του ανασφαλούς εαυτού.
Οι υψηλές δονήσεις του «Εγώ» στηρίζουν τον άνθρωπο γιατί εκφράζουν την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ, η οποία γίνεται πηγή της ελευθερίας του, δηλαδή του να είσαι ο εαυτός σου, να ορίζεις τη ζωή σου και να είσαι ελεύθερος από προγραμματισμούς και ψευδαισθήσεις.
Και ο άνθρωπος τότε γίνεται ΠΗΓΗ και ΣΤΗΡΙΞΗ για τους γύρω του, επεκτείνοντας την αγάπη του εαυτού του σε αγάπη για τους άλλους. Τότε θέλεις οι άλλοι να είναι ελεύθεροι, να είναι καλά με τον τρόπο που επιλέγουν εκείνοι, μέσα από τις δικές τους ανάγκες και θέλω.
Παρατηρήστε πως ο εγωισμός είναι αυτός που δημιουργεί τα προβλήματα στις σχέσεις. Δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει εκτίμηση, δεν υπάρχει ελευθερία, δεν υπάρχει αγάπη. Ο εγωισμός είναι που θέλει να επιβάλει τα δικά του πιστεύω και τρόπο ζωής, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζει καλύτερα τι είναι καλό για τον άλλον. Καθώς μέσα από αυτή τη συμπεριφορά ο εγωισμός τρέφεται. Παίρνει αξία, δύναμη, ασφάλεια.
Είναι σαν να λέει: «Κοιτάξτε με, εδώ είμαι!!!» Δηλαδή δίνει τη δύναμη της ύπαρξής του στους γύρω. Και όσο δεν παίρνει αυτό που προσδοκά τόσο θυμώνει, θλίβεται, ζηλεύει....
Πόσες εσωτερικές ελλείψεις κρύβονται πίσω από τον εγωισμό... Και όλα πηγάζουν από τις καταγραφές στην παιδική μας ηλικία.
Και τι κάνουμε τώρα;
Πρώτον, καλό είναι να αναγνωρίσουμε πως αυτή η συμπεριφορά πηγάζει μέσα από τον εγωισμό και όχι μέσα από το «Εγώ». Αυτό θέλει εσωστρέφεια και παρατήρηση. Όταν την αναγνωρίσουμε και βρούμε μέσα μας αυτό που ψάχνουμε έξω από εμάς, τότε ο εγωισμός αυτόματα διαλύεται. Δεν έχει λόγο ύπαρξης καθώς δεν χρειάζεται να τραφεί από κάτι εξωτερικό από αυτόν. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος βρίσκει μέσα του την εσωτερική του αξία, δύναμη, ασφάλεια, ελευθερία, αγάπη και ευτυχία. (Προτείνω να διαβάσετε το δεύτερο βιβλίο μου, «Ομορφιά»).
Και τότε ο εγωισμός παραχωρεί τη θέση του στην υψηλή δόνηση του «Εγώ», αυτήν της ΑΓΑΠΗΣ, που ενώνει τα «ενάντια» και τα «αντίθετα».
Και τότε τα πάντα μέσα μας και γύρω μας ανατρέπονται, βλέποντας στον κάθε άνθρωπο κομμάτια του εαυτού μας, που κατανοούμε, που αποδεχόμαστε, που συγχωρούμε και που αγαπάμε. Τότε γινόμαστε όλοι ΕΝΑ.
Και τότε αρχίζουμε να βιώνουμε τη συν-τέλεια του κόσμου, το τέλος του παλιού και την αρχή ενός νέου κόσμου μέσα μας και γύρω μας. Αποκαλύπτουμε το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.

ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΡΑ-ΓΥΝΑΙΚΑΣ

To πόσο θα κρατήσει μια σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας σχετίζεται με την έλλειψη εγωισμού, με τη βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία και την πραγματική αγάπη. Αυτά είναι η καλύτερη εγγύηση στο να κρατήσει μια σχέση. Αν δύο υπάρξεις εξελίσσονται ταυτόχρονα, μέσα από την αλληλεπίδραση και όχι την αλληλεξάρτηση, αναλαμβάνοντας την προσωπική ευθύνη για τον εαυτό τους και τη ζωή τους, αν θέλουν να βιώνουν αμοιβαίο σεβασμό στα θέλω και τις ανάγκες του άλλου, αν εκτιμούν τον άλλον για αυτό που είναι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κρατήσει σε διάρκεια μια σχέση, Καθώς τότε, η σχέση γίνεται ένωση, μοίρασμα δύο ελεύθερων και ολόκληρων ανθρώπων και όχι κοινωνικό συμβόλαιο. Και ας μην ξεχνάμε πως δεν μπορεί να δημιουργηθεί μια ολόκληρη και αρμονική σχέση με τον άλλον αν εμείς δεν καλλιεργούμε μια υπέροχη σχέση με τον εαυτό μας, μέσα από τη γνώση και την αγάπη του εαυτού. Καθώς ό,τι μέσα μας έτσι και έξω μας.....( Καθρέφτισμα και φυσικός νόμος της έλξης στο σύμπαν.)